zondag 14 mei 2017

Grensoverschreidend naaigedrag


Een eigen willetje. Dat heeft ze wel ja, ons klein choutje. Niet dat dat voor conflicten zorgt want, alle 'mijn kind, schoon kind' even achterwege gelaten, is het eigenlijk een braafke. Bij haar kleertjes voor het communiefeest van ons neefje Briek liet haar koppigheid me toch wel eventjes met de handen in de haren zitten.

Belofte maakt schuld natuurlijk: ze kreeg van mij volledig carte blanche en beloofde dat ik me daar volledig aan zou houden. Haar oog viel op een schattige 'suspender skirt' (of een salopetterokje, zoals Oona het zelf noemt) die we op pinterest zagen passeren. Geen probleem tot daar toe, was het niet dat het kind volledig en honderd procent voor knaloranje wilde gaan. En laat dát nu net buiten de comfort zone van mama liggen.

Na een brainstormsessie met wat naai-collega's op instagram, besloot ik er toch voor te gaan. Ik had zelfs al het perfecte stofje én (met de Mini Suzon van République du Chiffon) patroontje voor het bijhorend bloesje in mijn naaikast liggen. Idealer kon dus niet.






Hoewel het de dag van het feest best zonnig was, stak de frisse wind toch stokken in de wielen voor het maken van mooie blogfoto's. Onze kleine koukleum weigerde pertinent zonder cardigan op de foto te gaan. De pret kon het echter niet bederven: mijn zus stak een pracht van een 'dino-communie' in elkaar. Er kwam zelfs een heuse piñata aan te pas. Een dikke pluim is hier meer dan op zijn plaats.

Vandaag was de zon wel met de nodige warmte van de partij en waagden we ons, met succes, aan een tweede poging.



De susperder skirt maakte ik zonder patroon, op eigen intuïtie. Voor het rokdeel werd twee keer de volledige stofbreedte gerimpeld voor wat extra zwier. Het voorpand knipte ik in twee stukken en ik voegde er een knopenrij aan toe. Een valse welliswaar, die stiekem binnenin met kamsnaps sluit want die zijn toch net ietsje handiger dan knoopsgaten voor een 4-jarige.

Aan de bretellen kwam net iets meer cijfer- en rekenwerk te pas. Na enkele aanpassingen bleven de bretellen steeds maar van haar schouders zakken. Op goed geluk naaide ik daarom de schouderbandjes vast op de kruising. En hoera, it did the thrick! Bij een volgende versie, maak ik de bretellen misschien wel net iets smaller, al stoort het me nu niet echt.



Voor het bloesje van Oona haalde ik de mosterd indirect bij deze blogster, waar ik vorig jaar République du Chiffon  en het Suzon shirt leerde kennen. Voor mezelf zijn ruffles helemaal 'not done' maar voor Oona zag ik ze, in de mini versie, al helemaal zitten. Zeker bij deze suspender skirt, want wat is er nu schattiger dan ruffle-mouwtjes die stiekem vanonder de bretellen uit komen piepen? 



De Suzon is trouwens een echte aanrader. Wie graag een naai-beschrijving volgt, zal zijn beste Frans echter wel vanonder het stof moeten halen. Ik naaide het bloesje, zoals wel vaker, alleen op basis van de tekeningen bij de uitleg en kwam geen ongelukken tegen onderweg. Als enige aanpassing zou ik de ruffles bij een tweede versie wel 'dubbelen' in plaats van het boordje te omzomen. Voor extra stevigheid, maar zeker ook omdat de 'averechtse' kant nu bij het minste zuchtje wind komt piepen.


In alle eerlijkheid moet ik het wel toegeven: ze heeft wel smaak, dat 'koppig' kind.
Ze heeft dat goed bekeken, is het niet?


Stof: rokje, oranje katoen van Le Chien vert + bloesje, strokes donkerblauw van Little Vixen
Patroon: rokje, eigen ontwerp suspender skirt + bloesje, Mini Suzon van République du Chiffon

maandag 8 mei 2017

Een hemd voor de vent


Eindelijk. EIN-DE-LIJK!

Mijn excuses, maar het moest er eerst eventjes uit. Mijn enthousiasme voor een blogpost en een naaisel dat zo lang op zich liet wachten. Want een zwangerschap, het doet soms rare dingen met een mens.

In deze post 'beloofde' ik al een hemd te naaien voor 'mijnen vent'. Maar toen kwam de maand januari en verschenen er, met (laat ons wel duidelijk wezen) volle goesting en blijdschap, twee streepjes op een stick. En woesh ... weg was de zin, de energie en de nodige inspiratie voor de naaimachine.

Met de geronde kaap van vier maand enkele weken geleden, kwam de 'goesting' gelukkig terug. En geen minuut te laat, met de communie van ons neefje Briek in het vooruitzicht. Voor zowel Oona, meneer Chou als mezelf werd er iets genaaid. Meneer Chou mag vandaag de spits afbijten en 'zijn Theo' aan jullie voorstellen.
 

 

Veel eisen legde meneer Chou mij niet op. Ik kreeg carte blanche wat betreft stofkeuze en model. Eén ding moest ik echter wel beloven: ik zou het simpel houden. Geen onnodige tierlantijntjes of fantasietjes. In dat compromis kon ik me gelukkig wel vinden.

In het voorpand voegde ik alleen een borstzakje toe, schuin op de draad geknipt voor wat speelsheid en afgewerkt met een simpele paspel. De kleur van deze paspel liet ik terugkeren in het beleg en de staander van de kraag.

Het achterpand hield ik nog simpeler. Een eenvoudig recht achterpand met een bovenstuk schuin op de draad geknipt voor het contrast. Stiekem voegde ik er er 'last minute' toch een speels driehoekje aan toe. Gelukkig kon meneer Chou met dit knipoogje leven.



Op het feest stond meneer Chou achter de potten, of eerder de barbecue. Helemaal in zijn element was hij daar. De ideale gelegenheid om foto's te maken, want daar zou hij anders ab-so-luut geen zin in hebben.

Een tweede Theo mag er alvast wel komen, liet ik tijdens het feest uit zijn mond optekenen. Een overwinning op zich. Deze missie noem ik bij deze dus alvast geslaagd!

Patroon: Theo voor mannen, Zonen 09
Stof: Doe Design Turquoise (Kaufman), Bellelien

zaterdag 11 maart 2017

Black,white and a pinch of pink sweetness



Eigen lof stinkt, dat weten we allemaal. En toch ... toen het jurkje dat ik vorig week naaide vanonder m'n naaimachine rolde, was ik oprecht trots. En geloof me, voor een pietjeprecies als mezelf is dat geen evidentie.

Nochtans had het heel wat voeten in de aarde om het jurkje afgewerkt te krijgen. De stof kocht ik een hele tijd geleden al bij Bellelien en werd eind vorig jaar in de kerstperiode geknipt. Ontelbare keren kwam het naast m'n naaimachine te liggen maar steeds verhuisde het terug naar de kast wegens andere dringendere projecten. Tot ik vorige week tot de constatatie kwam dat Oona weer een groeischeut achter de kiezen had en ik me bedacht dat het toch echt wel zonde zou zijn dat deze jurk al te klein zou zijn nog voor ik eraan begon.



Het patroon is er eentje van Petit à Petit, een ontwerpster van een aantal leuke patronen die ik dankzij de blogtour van deze Friday Dress leerde kennen. Ik was al langer op zoek naar een leuk hemdjurkje voor Oona en deze voldeed perfect aan m'n verwachtingen. Ik maakte de versie met knoopjes in het bovenpand + rimpelrok maar neem zeker een kijkje op haar website want bij dit jurkje zijn er meerdere variaties mogelijk.


De keuze voor een black&white stofje voor een kinderjurkje is voor veel mensen niet zo evident. Toch besloot ik er volop voor te gaan, zeker omdat het stofje ook kleine roze accentjes bevat en ik het perfect kon combineren met zachtroze knoopjes en een restje zacht Nani Iro van deze creatie.


            

Het vele kleine details aan deze jurk, waardoor je zelf subtiel aan het spelen kan gaan, maken deze jurk echt een topper voor mij.  Het harde van de jurk liet ik zo verdwijnen door hier en daar subtiel het roze terug te keren: in de knoopjes, in de binnenkant van de staander van de kraag en ook binnenin de rok door een subtiele biais.

Ook de plooi in het achterpand van deze jurk was voor mij een absolute must. Het tilt het ontwerp zo naar een hoger niveau.


 Ik zou er zo uren over door kunnen gaan, zo blij ben ik met deze jurk. Binnenkort rolt er zeker een tweede van onder de naaimachine. Nu de groeispurt op z'n einde lijkt én het patroon perfect past, moet ik er volop van profiteren.





Patroon: Friday Dress, petit à petit
Stof: Sharp in Black, Kaufman (gekocht bij Bellelien)



zondag 5 maart 2017

Frédérique Dress - Compagnie M.




To Compagnie M. : werkwoord, zonder verpinken in goud veranderen direct na uitgave.

Het zou zo in de Van Daele kunnen staan. Want wat Marthe ook maakt, het is zowiezo een schot in de roos. Met het laatste patroon was het niet anders. Wij vielen hier als een blok voor de schuine sluiting op het voorpand en het kraagje dat het kleedje een beetje 'hemd-jurk' laat uitstralen. Stoer en toch meisjes-achtig. Dat scoort hier hoog bij ons thuis de laatste tijd.



Oona kreeg voor dit jurkje volledig carte blanche en koos tegen alle verwachtingen een fantastisch stijlvol stofje. Om het optimaal in de verf te zetten, koos ik voor eenvoud. De simpele A-lijn versie met vijf limoen-groene knoopjes.

Petiteboutdechou zou petiteboutdechou echter niet zijn zonder persoonlijke toets. Omdat ik geen winterjurkje meer wou maken maar resoluut koos voor zomermateriaal, koos ik voor een kort mouwtje. Daarvoor korte ik het korte mouwtje uit het patroon met ongeveer de helft in. Om het geheel een sportieve toets te geven voegde ik een groene paspel toe.

 


Rest ons nog één ding: mooier weer! Zonnetje, kom maar vlug naar hier ;-)

Patroon: Frédérique, compagnie m.
Stof: Irome blue, Kokka - gekocht bij Piekewieke

zondag 19 februari 2017

Minnie Kous





Carnaval, dat moet toch wel een van de mooiste tradities ter wereld zijn. Een dagje per jaar mag je, zonder dat iemand daar ook maar enig probleem mee heeft, iemand anders zijn. Helemaal. All the way. Zalig toch!
 
Vorig jaar was Oona ziek toen er op school carnaval werd gevierd, dus dit jaar wordt haar allereerste. Dat ik zelf iets voor haar in elkaar zou steken stond al een tijdje vast. Een van de fijnste herinneringen uit mijn kindertijd is dat mijn moeder voor ons ook elk jaar onze outfit zelf maakte. Als kind besef je niet hoeveel liefde en energie daar in gekropen is. Nu ik zelf op twee verschillende manier ouder ben des te meer. Dank je mama!

Toen de outfit hier 'besproken' werd, kwam een onverwachte winnaar uit de hoek. Ik had me verwacht aan Mega Mindy, Paw Patrol of prinses. Niets van dat. Oona moest en zou Minnie Mouse worden. Of Minnie Kous, in haar vocabulaire.




Toen ik een tijdje geleden mijn zus vergezelde naar de bakstenen winkel 'stoffen ven Leuven' in haar zoektocht naar ideale stofjes voor de eerste communie, vond ik er de ideale rode bollenstof. Heerlijk om nog eens aan stofjes te kunnen voelen. Kon dat maar bij online shoppen!

Ik besloot een simpel jurkje te maken: rechttoe rechtaan lijfje, mouwen (want februari is toch nog frisjes) en een rimpelrokje. Uit pure gewoonte nam ik de volledige stofbreedte voor het rokdeel. Dat de stof niet 1m10 maar wel 1.50 breed was, zag ik even over het hoofd. Het leverde wat extra gezucht op bij het rimpelen maar ook wel een mooie grote rok waar stevig mee gezwierd kan worden. Mama blij dochter blij.



Tot slot voegde ik aan het rugpand nog een kleinigheidje toe. Minnie Mouse zou minnie Mouse niet zijn, zonder een extra vrouwelijke knipoog, niewaar?

 


Op naar vrijdag voor een geslaagd carnavalsfeest. Kan niet wachten om haar blije gezichtje te zien bij het vertrek, en hopelijk ook de terugkeer. Carnaval, echt waar, de mooiste tijd van het jaar.